ناگهان چقدر زود دیر می شود...
آنسوی دلتنگی ها خدائیست که داشتنش جبران همه نداشتن هاست 
قالب وبلاگ
لینک دوستان

ســــــــــال نـــــــــــــــو مبـــــــــارک

سلام و درود بیکران به همه شما عزیزان و دوستان مهربان

سال نو رو به تمامی شما عزیزانم تبریک و تهنیت میگم

امیدوارم در سال جدید به همه اون آرزوهایی که در سال گذشته براشون برنامه ریزی کرده بودید برسید.

و جای همه عزیزانی که حتی تا آخرین ساعات آخرین روز سال باهامون بودند و دیگه نیستند خالی !

از دعای خیرتون ما رو هم بی نصیب نذارین

خیلی خلاصه و ساده و بی آلایش

دوستتون دارم

تقدیم به همه شما عزیزانم

[ چهارشنبه 30 اسفند1391 ] [ 3:57 بعد از ظهر ] [ علی حاجی پور ]

بعد از ۱۰ ماه دوری

بازگشت شهید زنده

پاشو بیا ادامه مطلب

منتظرم


ادامه مطلب
[ سه شنبه 25 مهر1391 ] [ 12:43 بعد از ظهر ] [ علی حاجی پور ]
 

 

برای دردهایم نشانه می گذارم؛

تا یادم بماند؛

کجا، دست خدا را رها کردم ...!



 

[ چهارشنبه 17 خرداد1391 ] [ 4:52 بعد از ظهر ] [ بهاره بهاری ]

در یک دهکده کوچک نزدیک نورنبرگ خانواده ای با 18 فرزند زندگی می کردند. برای امرار معاش این خانواده بزرگ، پدر می بایستی 18 ساعت در روز  به هر کار سختی که در آن حوالی پیدا می شد تن می داد.

در همان وضعیت اسفناک آلبرشت دورر و برادرش آلبرت (دو تا از 18 فرزند) رویایی را در سر می پروراندند. هر دوشان آرزو می کردند نقاش چیره دستی شوند، اما خیلی خوب می دانستند که پدرشان هرگز نمی تواند آن ها را برای ادامه تحصیل به نورنبرگ بفرستد.
یک شب پس از مدت زمان درازی بحث در رختخواب، دو برادر تصمیمی گرفتند. با سکه قرعه انداختند و بازنده می بایست برای کار در معدن به جنوب می رفت و برادر دیگرش را حمایت مالی می کرد تا در آکادمی به فراگیری هنر بپردازد، و پس از آن برادری که تحصیلش تمام شد باید در چهار سال بعد برادرش را از طریق فروختن نقاشی هایش حمایت مالی می کرد تا او هم به تحصیل در دانشگاه ادامه دهد...
آن ها در صبح روز یک شنبه در یک کلیسا سکه انداختند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن های خطرناک جنوب رفت و برای 4 سال به طور شبانه روزی کار کرد تا برادرش را که در آکادمی تحصیل می کرد و جزء بهترین هنرجویان بود حمایت کند. نقاشی های آلبرشت حتی بهتر از اکثر استادانش بود. در زمان فارغ التحصیلی او درآمد زیادی از نقاشی های حرفه ای خودش به دست آورده بود.
وقتی هنرمند جوان به دهکده اش برگشت، خانواده دورر برای موفقیت های آلبرشت و برگشت او به کانون خانواده پس از 4 سال یک ضیافت شام برپا کردند. بعد از صرف شام آلبرشت ایستاد و یک نوشیدنی به برادر دوست داشتنی اش برای قدردانی از سال هایی که او را حمایت مالی کرده بود تا آرزویش برآورده شود، تعارف کرد و چنین گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا می توانی به نورنبرگ بروی و آرزویت را تحقق بخشی و من از تو حمایت میکنم.
تمام سرها به انتهای میز که آلبرت نشسته بود برگشت. اشک از چشمان او سرازیر شد. سرش را پایین انداخت و به آرامی گفت: نه! از جا برخاست و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد به انتهای میز و به چهره هایی که دوستشان داشت، خیره شد و به آرامی گفت: نه برادر، من نمی توانم به نورنبرگ بروم، دیگر خیلی دیر شده، ‌ببین چهار سال کار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندین بار شکسته و در دست راستم درد شدیدی را حس می کنم، به طوری که حتی نمی توانم یک لیوان را در دستم نگه دارم. من نمی توانم با مداد یا قلم مو کار کنم، نه برادر، برای من دیگر خیلی دیر شده...
بیش از 450 سال از آن قضیه می گذرد. هم اکنون صدها نقاشی ماهرانه آلبرشت دورر قلمکاری ها و آبرنگ ها و کنده کاری های چوبی او در هر موزه بزرگی در سراسر جهان نگهداری میشود.
یک روز آلبرشت دورر برای قدردانی از همه سختی هایی که برادرش به خاطر او متحمل شده بود، دستان پینه بسته برادرش را که به هم چسبیده و انگشتان لاغرش به سمت آسمان بود، به تصویر کشید. او نقاشی استادانه اش را صرفاً دست ها نام گذاری کرد اما جهانیان احساساتش را متوجه این شاهکار کردند و کار بزرگ هنرمندانه او را "دستان دعا کننده" نامیدند.

 

 

[ یکشنبه 21 اسفند1390 ] [ 1:10 بعد از ظهر ] [ بهاره بهاری ]
 

به اندازه ی باور های هر کس با او حرف بزن بیشتر که بگویی تو

را احمق فرض میکند!

[ یکشنبه 21 اسفند1390 ] [ 1:6 بعد از ظهر ] [ بهاره بهاری ]
 

برای ایمان به راه خویش ، لازم نیست ثابت کنیم راه دیگران نادرست است!

[ یکشنبه 21 اسفند1390 ] [ 1:3 بعد از ظهر ] [ بهاره بهاری ]

 

ديوانگي یعنی ادامه دادن همان رفتار و مسیر هميشگي

و انتظار نتيجه متفاوت داشتن!*

[ یکشنبه 21 اسفند1390 ] [ 1:1 بعد از ظهر ] [ بهاره بهاری ]
 

                                       

سلام خیلی منتظر شدم که خود آقای حاجی پور بیان و وبلاگ رو دوباره آپ کنن

ولی فکر کردم یکم داره دیر می شه  پس خودم اومدم 

اول از همه از تمام دوستانی که همراه ما بودن و تو این مدت

ما رو تنها نذاشتن هم تشکر می کنم هم بابت تاخیر در حضورم

عذر خواهی می کنم!

بعد هم سعی می کنم در نبود آقای حاجی پور

وبلاگ رو سر پا نگه دارم که البته بدون ایشون

کار سختیه

آخر از همه هم اینکه می زارم نظرات دوستان رو واسه

خداحافظی آقای حاجی پور خودشون تائید کنن

[ یکشنبه 21 اسفند1390 ] [ 10:50 قبل از ظهر ] [ بهاره بهاری ]

عرض سلام و ادب و احترام دارم خدمت همه دوستان عزیزم

چه عزیزانی که منو میشناسن، چه نمیشناسن، چه میشناختن الان دیگه نمیشناسن، چه همچنان در حال شناختن هستن، چه اصلا قصد شناختن ندارن، چه میخوان بعداً بشناسن و چه در کل همه شما دوستانی که این پیام رو میخونید.

هر گونه بدی و خوبی از این حقیر دیدین به بزرگواری خودتون ببخشید و حلالم کنید

اینجانب پنجشنبه همین هفته، یعنی اول دی ماه عازم خدمت مقدس سربازی هستم و جای شما خالی یه لقمه شهادت با بچه ها تو پادگان قرار دور هم بزنیم به بدن

تا مدت طولانی از خدمت همه عزیزان مرخص میشم

امیدوارم دوستانی که این حقیر رو کم و بیش میشناسن، از یاد و خاطرشون بیرون نرم و جای منو هم در این دنیای مجازی خالی کنن و از خدای منان برایم مسئلت خواهان باشن.

راستی از وبلاگم فراموش نکنین، بهش سر بزنید، کامنت بدین، و مطالبش رو اگه دوست داشتید بخونید، واسه روحیه تون خوبه.

 (چه آدم پر توقعی هستم من باز)

بگذریم.

همین دیگه، برای همه آرزوی بهترین های خدا رو دارم

همیشه و همه جا و در همه حال، شاد و پیروز و سربلند باشید

خاک پای همه 
علی حاجی پور

[ سه شنبه 29 آذر1390 ] [ 9:58 بعد از ظهر ] [ علی حاجی پور ]

رامان یوگی استاد مسلم هنر تیر اندازی با کمان بود. روزی، محبوب ترین شاگردش را به دیدن هنرنمایی اش دعوت کرد. شاگردش بیش از صد بار این برنامه را دیده بود؛ اما تصمیم گرفت از دستور استادش اطاعت کند.

به بیشه ای در کنار صومعه رفتند: به درخت بلوط زیبایی رسیدند و رامان، از میان حلقه گل دور گردنش، گلی برداشت و روی شاخه ای گذاشت.

بعد خورجینش را باز کرد و سه چیز بیرون آورد: کمان زیبای اعلایش، یک پیکان و دستمال سفیدی با گلدوزی گل یاس.

در فاصله صد قدمی گل، رو به هدفش ایستاد و از شاگردش خواست با دستمال گلدوزی شده چشمهایش را ببندد. شاگرد دستور استادش را انجام داد.

استاد پرسید: «تاحالا چند بار مرا در حال تمرین هنر اصیل و باستانی تیراندازی دیده ای؟»

شاگرد پاسخ داد: «هرروز. و همیشه از سیصد قدمی گل سرخ را زده اید.»

رامان یوگی، چشم بسته، جای پایش را روی زمین محکم کرد، زه کمان را با تمام نیرو کشید، به طرف گل سرخ روی شاخه بلوط نشانه رفت، و پیکان را رها کرد.

پیکان سوت کشان هوا را شکافت، اما با فاصله زیادی به خطا رفت و حتی به درخت هم نخورد.

رامان یوگی، دستمال را از روی چشمهایش برداشت و پرسید: «به هدف خورد؟»

شاگرد پاسخ داد: «به خطا رفت... با فاصله خیلی زیاد. به نظرم می خواستید قدرت تمرکز فکر را یادم بدهید و نشان بدهید که میتوانید معجزه کنید.»

رامان پاسخ داد: «درس بسیار مهمی درباره قدرت تمرکز فکر به تو دادم. وقتی که چیزی را میخواهی، فقط روی آن تمرکز کن: هیچ کس هرگز به هدفی که نمی بیند، نخواهد رسید.»

[ یکشنبه 20 آذر1390 ] [ 5:51 بعد از ظهر ] [ علی حاجی پور ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

سلام دوست عزیز

خیلی خیلی خیلی خوش اومدی

حرفای زیادی برای گفتن دارم که بخوام بگم، اما ترجیح میدم در چند جمله کوتاه اما پرمفهوم خلاصه کنم، جملاتی که تجربیات زندگیمه. گفتنش از من، خوندن و فکر کردن و عمل کردن یا نکردنش از تو:

* همیشه یادت باشه، با مردم زندگی کن، اما برای مردم زندگی نکن.

* به خاطر بسپار، زمانی میتونی دیگران رو دوست داشته باشی و دیگران تو رو دوست داشته باشن که خودت رو دوست داشته باشی.

* هیچ وقت به قصد قانع کردن کسی باهاش وارد بحث نشو، چون هم بی نتیجه ست و هم کاری ست اشتباه، فقط اگر میدونی حرفت حقیقته بگو و از گفتن حقیقت نترس.

* هیچ گاه به فکر درست کردن دیگران نباش، چون هیچ کس نمیتونه کس دیگه رو تغییر بده. فقط در صدد تغییر خودت باش.

* با همه مهربون باش و آغوش مهرت رو برای همه باز کن، حتی اونایی که بهت بدی کردن.

* جای کینه توی دلت بذر محبت بکار. (یادت نره، برای همه)

* هیچ وقت سعی نکن خودت رو به دیگران ثابت کنی، اگر این کارو کردی بدون برای دیگران زندگی میکنی که اینقدر حرفاشون برات مهمه. خودت رو به خودت و خدای خودت ثابت کن. اگر این کارو کردی خود به خود به مردم هم ثابت میشی.

* برای اینکه هیچ وقت از دست کسی ناراحت نشی، همیشه بی توقع زندگی کن و از هیچ کس هیچ چیزی توقع نداشته باش. حتی یه کوچولو. اینجوری نه دیگه از دیگران ناراحت میشی، نه ازشون گله میکنی، و نه بینتون جروبحث پیش میاد.

* برای هر تصمیمی که داری به این فکر کن که اگر اولش به فکر آخرش نباشی، آخرش به یاد اولش میوفتی.

* اگر خواستی عاشق باشی ، عاشق باش، اما عاقل باش.

* خوبی هایی که به دیگران کردی و بدی هایی که بهت کردن رو فراموش کن.

* با همه رفیق باش ، ولی کسی رو رفیق خودت نکن.

* برای خوب بودن ، لازم نیست دنبال کارهای خاص و پر دردسر و بزرگ بگردی، حتی با یه لبخند اگر میتونی دل کسی رو شاد کنی، کافیه.

* دنبال کاری برو که بهش علاقه داری، وقتت رو بیهوده صرف کاری نکن که فقط انرژی تو رو میگیره.

* حسادت و حسرت رو درون خودت نابود کن، از اون چیزی که داری لذت ببر، و به چیزی که نداری فکر کن و برای به دست آوردنش تلاش کن.

* اول و آخر همه امور زندگیت رو به خدا بسپار، و نگران هیچ چیز نباش.

* از جنگیدن برای بدست آوردن چیزی که دوستش داری دست بر ندار.

* به نشانه ها و نکات مثبت و منفی در ارتباط با دیگران دقت کن، و هیچ وقت یک اشتباه رو دو بار تکرار نکن.

* و همیشه یادت بمونه که هروقت غمگین و پکر و ناراحت بودی این جمله رو باخودت تکرار کنی: این نیز بگذرد...

* و آخرین جمله ای که میخوام بگم اینه : همیشه یادت باشه: کار ، نشد ، نداره .

خیلی حرف زدم، ببخشید.
خیلی حرفای دیگه دارم، اما ...

راستی، برای تبادل لینک هم هیچ مشکلی وجود نداره، عزیزانی که دوست دارن و قابل میدونن وبلاگ رو لینک کنن و اطلاع بدن، این حقیر هم با افتخار لینک میکنم.

خب دیگه، پر حرفی بسه

اگر حرفی، حدیثی، کاری با حقیر داشتید میتونید بهم ایمیل بزنید.

Ali.Hajipour@hotmail.com

خاک پای همه:

علی حاجی پور
امکانات وب

IranSkin go Up
تماس با ما

قالب ميهن بلاگ تقويم جلالي

Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت





Powered by WebGozar

Online User

  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ